Jaren geleden tilde ik een simpele emmer verf… en ineens voelde ik een scherpe pijn in mijn onderrug.

In eerste instantie dacht ik dat het vanzelf wel over zou gaan,
maar een week lang kon ik nauwelijks lopen en kroop ik door het huis.

Het werd gelukkig wel weer beter, maar de pijn bleef aanhouden, straalde uit naar mijn benen en hield me ’s nachts wakker. Ik bezocht dokters, onderging onderzoeken, volgde verschillende therapieën en slikte dagelijks pijnstillers, maar er werd niets gevonden. Jaren gingen voorbij en steeds vaker voelde ik me machteloos, alsof ik gevangen zat in mijn eigen lichaam. Uiteindelijk kreeg ik bij de pijnpoli te horen: “Wij kunnen niets meer voor u doen, u zult ermee moeten leren leven.” Op dat moment voelde ik een diepe frustratie en machteloosheid… en toch wist ik ergens diep vanbinnen: 
dit kan niet het eindpunt zijn.

Ik ontdekte dat het anders kan: ik pakte de regie terug en leerde luisteren naar wat mijn lichaam me eigenlijk wilde vertellen.

Het verschil is enorm: ik slaap weer diep, heb energie terug en beweeg moeiteloos door mijn dag. Ik wandel lange stukken, til boodschappentassen zonder zorgen en sjouw zelfs weer met een emmer verf. Voorheen zat ik vast in pijn die mijn hele leven bepaalde, terwijl niemand me echt verder kon helpen. Wat ooit onmogelijk leek, voelt nu vanzelfsprekend. En juist omdat ik dit zelf heb meegemaakt, weet ik hoe bevrijdend het is om uit die vicieuze cirkel van pijn te stappen.

"Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg."

Met die nuchtere instelling ben ik opgegroeid en daardoor heb ik een ijzersterke discipline ontwikkeld. Als ik iets in mijn hoofd heb, zit het niet in mijn kont. Toch heeft die uitspraak me juist vaak aangezet om tegen de stroom in te gaan en nieuwe mogelijkheden te verkennen. Ik hou ervan om out of the box te denken en nieuwe paden te bewandelen.

Mijn discipline maakt dat ik altijd mijn afspraken nakom en doelen haal, maar mijn nieuwsgierigheid zorgt ervoor dat ik niet bang ben om risico’s te nemen en met frisse, originele ideeën te komen. Klanten merken dat ze op mij kunnen rekenen voor betrouwbaarheid en verrassende inzichten, die precies aansluiten bij wat zij nodig hebben, maar altijd nét dat beetje extra bieden.

Onbegrepen pijnklachten

Ik geloof dat chronische pijn, waarvoor niet altijd een duidelijke oorzaak in het lichaam te vinden is, gerelateerd is aan onverwerkte emoties en vastgezette overtuigingen die nog niet doorzien zijn. Hierdoor zijn er blokkades in het lichaam ontstaan. Zolang deze blokkades niet opgeheven worden, zullen de pijnklachten zichzelf steeds opnieuw uiten.

Door jezelf toe te staan nieuwsgierig te zijn, kun je ruimte geven aan de blokkade in je lichaam. Van binnenuit en vanuit gemak en moeiteloosheid, gedragen door de wijsheid van jouw lichaam, kan de blokkade opgeheven worden. Hierdoor komt wat vastzat weer in beweging en kan de pijn zelfs verdwijnen.

Bekijk 1-op-1 traject

Wat mij typeert...

  • Ik ben al bijna 30 jaar samen met Wouter, waarvan 14 jaar getrouwd. Samen hebben we een zoon van 19, een dochter van 17 én een kooikerhondje dat ons gezin compleet maakt. Ons gezellige thuis bevindt zich in het West-Friese dorpje Blokker.
  • Mijn carrière begon ooit bij een verzekeraar. Heel eerlijk: dat was niet mijn droombaan. Ik ben er gewoon ingerold, en als het over mocht doen, had ik meteen gekozen voor werken met mensen. Want dat fascineert me al van jongs af aan: het menszijn in al zijn facetten.
  • In mijn vrije tijd ben ik nogal voorspelbaar: zodra het donker wordt, loop ik in mijn pyjama door het huis of nestel ik me ermee op de bank. Tijdens het uitlaten van de hond zijn oortjes in met een podcast een vaste wandelmaat.
  • Dat innerlijk gevoel is sowieso een rode draad in mijn leven, juist omdat ik heb moeten leren erop te vertrouwen en voorbij mijn gedachten te luisteren naar de signalen van mijn lichaam, die me laten voelen waar ik niet in balans ben.
  • Kleine dingen kunnen me intens raken. Zelf bij de film Dirty Dancing word ik al emotioneel, haha. Vroeger keken we die thuis op een videoband, opgenomen van tv. Ik laat me nog steeds volledig meevoeren door de muziek en natuurlijk door Patrick Swayze, tranen komen dan altijd. En bij 'Ik Vertrek' raakt het herkenbare deuntje, dat de fases van het avontuur aangeeft, telkens precies de juiste snaar. Het mooiste vind ik te zien hoe mensen, ondanks alle obstakels, hun dromen weten te realiseren.
  • Van huis uit ben ik katholiek opgevoed, maar daar doe ik tegenwoordig niets meer mee, dat is iets van de kerk. Mijn geloof zit vooral in mezelf en in het leven. Ik geloof dat het leven ons steeds iets laat zien, en dat het ontdekken van wie je bent, het luisteren naar jezelf en het voelen van je lichaam je veel kan leren. Vroeger stelde ik altijd de vraag waarom? Als kind kreeg ik vaak het antwoord “daarom”, maar dat was nooit genoeg. Die nieuwsgierigheid om verder te kijken, heeft me gevormd tot wie ik nu ben en bepaalt hoe ik naar het leven kijk: open, nieuwsgierig en met vertrouwen in de wijsheid die al in ons zit.
  • Dus ja… een mix van pyjamaliefhebber, nieuwsgierige zoeker en gevoelsmens, met een zwak voor podcasts, Ik Vertrek en tissues bij een film. Vaak verrassend herkenbaar, soms een tikje eigenzinnig, maar altijd vanuit het hart.